مونا

وقتی که لباس سفید احرامم رو پوشیدم و خودم رو تو آینه نگاه کردم انقدر معصوم شده بودم که خودم هم به خودم شک کردم و الان که دارم عکسای اون روز رو نگاه میکنم میبینم واقعاْ معصوم شده بودم.

وقتی با لباس سفید محرم شدم و دور خونت چرخیدم حس کردم که واقعاْ بخشیدی من رو.

الان وجودم همون سفیدی اون روز رو حس میکنه، پیش خودم گفتم که بهتره اینجا هم از سیاهی در بیاد و یه مدت سفید بشه....

واژه ای تکراری که ابایی از گفتنش نداری

تکراری مانند تمام واژه های دیگر

بی عمل و بی سرانجام

تو از دوست داشتن فقط واژه هایش را آموختی

و

هیچ گاه ندانستی واژه ها بی عمل یعنی هیچ

یعنی پوچ

دوست داشتن برای تو حتی در این نیست که امروز را به یاد داشته باشی

زیرا برای تو امروز روزی نیست

اما برای من بود

امروز روز شروع همان واژه ها بود

واژه هایی ...

ولی تو آغازین روز همان واژه ها را نیز در روزمرگی هایت خاک کردی

تو حتی من را نیز در روزمرگی یت فراموش کردی

سالروز دوم بهمن ۱۳۸۶

نمیدونم چرا وقتی دانشگاه قبول شدم بهم تبریک نگفت

نمیدونم چرا تا این حد از من بیزاره

نمیدونم چرا وقتی بهش گفتم از بین ۷۸۰ نفر که برای حج عمره دانشجویی ثبت نام کرده بودن فقط ۷۰ نفر انتخاب شدن و من نفر ۶۶ ام این لیست ۷۰ نفره بودم، وقتی تمام اون لحظاتی که اشک ریختم وقتی اسمم دراومد داشتم با هیجان براشون تعریف میکردم پدر هیچ توجهی بهم نمیکرد، نمیدونم چرا مامان گریه کرد اما بابا حتی نگاه هم نکرد.

نمیدونم چرا حتی حاضر نشد هزینه سفرم رو بده.

نمیدونم چرا وقتی پسر معتادش رو تو یه پارتی شبانه گرفتن حاضر شده که چند میلیون خرج کنه تا پسرش یه شب رو تو بازداشتگاه با خماری به صبح نرسونه اما حاضر نشد ۸۰۰ تومن سفر من رو بده، نمیدونم چرا من اینهمه بدبختم...

پنج شنبه چهلم پسر عموم بود

 هنوزم نمیتونم باور کنم که شهرام دیگه نیست، نمیتونم درک کنم که چرا برادر من (یه معتاد که مثل انگل می مونه و این روزا حتی خرج موادش رو هم از بابای بدبختم می گیره، بابایی که به خاطر ترس از ریخته شدن آبروش حاضره هر کاری بکنه .......) باید زنده بمونه و مثل زالو خون بقیه رو بمکه و یکی مثل شهرام که مثل یه فرشته پاک و معصوم بود بره زیر خروارها خاک ،نه اینکه حالا که مرده ازش تعریف کنم، فقط خدا میدونه که اون چقدر پاک بود از همه لحاظ، 6 سال پیش که در جواب خواستگاریش بهش گفتم نه تا چند ماه خودم از اون جواب مزخرفم ناراحت بودم، بهش گفتم نه به خاطر مادر و خواهراش که اصلاً آدم نیستن و تو همه کار برادرشون دخالت می کردن، البته پسر عموم سه سال پیش ازدواج کرد و با زنش زندگی خوبی داشتن، تو این یه سالی هم که مریض بود زنش مثل پروانه دورش می چرخید اما این دختر عموهام در جواب تمام زحماتش حرفهایی بهش زدن که تا مغز استخونش سوخت، وقتی رفتم سر خاک پسر عموم دختر عمو بزرگم بهم گفت ان شاءالله اون کسی که برادر من رو آرزو به دل گذاشت آرزو به دل بمیره ، بلند گفتم: آمین،( دختر عمو آخه نمیدونی که این تنها آرزوی خودمه و وقتی تو هم برام این دعا رو کردی  خوشحال شدم که مرگ من آرزوی یکی دیگه هم هست).. انقدر براش گریه کردم که اگه برادر خودم می مرد اون همه ناراحت نمی شدم (البته فرزین نه فرزاد)... تمام این مدت فکر می کردم که اگه 6 سال پیش باهاش ازدواج کرده بودم الان چه اتفاقی می افتاد، مسلماً دوباره باید برمی گشتم تو همین خونه، نمیدونم خوشحالم که بهش گفتم نه یا ناراحت.. نمیدونم سر خاکش برای اون گریه کردم یا برای خودم

همه دارن از تابستون لذت می برن اما من به خاطر یه استاد عقده ای باید تمام مرداد رو بشینم و گزارش کار براش بنویسم، استاد احمق در ازای 5 جلسه آزمایشگاه دو ساعته 500 صفحه گزارش کار میخواد... تازه این واحد قرار بود در مهر ماه برگزار بشه اما نمیدونم این استاد عقده ای چه مرگش شد که اواخر تیر تو اون گرمای مزخرف ما رو کشوند دانشگاه و کلاس برگزار کرد، وقتی هم که بهش گفتیم استاد تا به حال به کسی 20 هم دادین.. مثل عقده ای ها خندید و گفت تو دانشگاه تهران کسی به 20 فکر نمیکنه.. اینجا دانشگاه تهرانه ها نه مهد کودک (مردک عقده ای احمق، حالا مگه استاد دانشگاه تهران شدی چه غلطی کردی (ببخشید امروز خیلی بد دهن شدم اما در توصیف این استاد عوضی که همه تابستونم رو ازم گرفته واژه های بهتری پیدا نکردم....) هر یه صفحه ای که می نویسم صد بار نفرینش می کنم.... 

یه ففته قبل از فوت پسر عموم خانواده ی امید برای چندمین بار اومدن خواستگاری و بالاخره جواب مثبت رو از بابام گرفتن... قرار بود مراسم عقد و عروسی رو بذارن که پسرعموم فوت کرد، حالا که چهلم گذشته احتمالاً تو یکی از این روزا می یان.....

رابطم با امید خیلی بالا و پایین داره

نمیدونم چرا تا الان زیاد از امید تو وبلاگم حرف نزدم شاید چون هنوزم باورم نمی شه که دیگه همه چیز تموم شده... شاید چون باورم نمی شه که سر یه لجبازی تمام زندگیم رو باختم... شاید چون هنوز نمی تونم اشک های امید رو باور کنم.... نمی تونم باور کنم که 7 سال بوده که عاشق من شده بود اما به خاطر دوستیش با فرزاد و اینکه ممکن بود فرزاد فکر کنه که امید از روابط دوستیشون سوءاستفاده کرده و با خواستگاری از خواهرش به اون خیانت کرده (که همین اتفاق هم افتاد و الان فرزاد یک ساله که با امید حرف نزده و البته 4 ماه هم می شه که با من حرف نزده، واقعاً که این داداشیه من تو عصر هجر زندگی می کنه)..... نمی تونم درک کنم که یه نفر تا این اندازه من رو دوست داشته باشه... وقتی از رفتارها و صحبت های امید برای مونا تعریف می کنم بهم می گه که خیلی بی لیاقتم و ارزش عشق امید رو ندارم... مونا راست می گه، من ارزش عشق امید رو درک نمی کنم چون که به عشق اعتقادی ندارم... حس می کنم که دیوونه شدم... از آزار امید لذت می برم(می دونم که خیلی بد جنسم) مثل امروز که از صبح تا حالا 32 تا اس ام اس داده اما من احمق حتی جواب یه دونش رو هم نداده... اون نگرانمه و بارها این رو بهم گفته که وقتی یه ساعت ازم بی خبر می شه مثل مرغ سر کنده بال و پر می زنه اما من بی شعور فقط مسخرش می کنم و به حرفهاش می خندم.........

شاید چون هنوزم مهران رو دوست دارم.. چون هنوزم وقتی مهران برام یه اس ام اس میده صد بار می خونمش، البته دیگه جوابش رو نمیدم اما وقتی می بینم که هنوز به یادمه حس قشنگی پیدا می کنم که قابل بیان نیست... حسی که در تمام این هفت ماهی که با امید بودم حتی یه لحظه هم نداشتم

خدایا چقدر من احمقم

حرفهام خیلی پراکنده و بی معنی بود

فقط برای خودم نوشتم چون حس کردم باید بنویسم خیلی وقت بود که اینهمه با خودم خلوت نکرده بودم.. می خوام بعد از این بیشتر بیام پیش خودم... از همه کسای که ممکنه وبلاگم رو بخونن معذرت می خوام به خاطر این متن بی سر و ته

امروز به همه انتخابایی که فکر میکردم درسته شک کردم

امروز رو خواستم ثبت کنم که همیشه بدونم که وقتی که برم برای همیشه باید برم

مامان مطمئن باش که میرم

میدونم که انتخاب امید بزرگترین اشتباه زندگیم خواهد بود اما من همه پلهای پشت سرم رو خراب کردم

حتی دوست ندارم که گذشته رو مرور کنم

از بس که شبها مرور کردم دیگه حالم از گذشته و حال و آینده به هم میخوره

فقط دوست دارم به آرامش برسم.

مونا میگه هنوز دیر نشده و میتونی همه چیز رو تموم کنی. اما به خودم که نمیتونم دروغ بگم، فرزاد از رابطه ما خبردار شده و از ۱۲ فروردین تا حالا باهام حرف نزده، فکر میکردم اکه به مامان بگم راحت تر میتونم تصمیم بگیرم اما نمیدونستم که مامان هنوزم داره تو عصر هجر زندگی میکنه و روشنفکریش فقط برای بقیه ست، مامان روشنفکره اما برای پسراش و دوست دخترای رنگارنگشون و برای الافی های صبح تا شبشون، روشنفکره اما نه برای من برای اون پسر معتاد و هرزش، روشنفکره اما نه برای من، من که تمام سعی م رو کردم تا بهترین هدیه ها رو براش بگیرم چه برای روز مادر چه برای روز تولدش، مامان هیچ کدوم از هدیه های من به چشمش نیومد اما اون دو تا لندهور که اصلاْ حسابش نکردن و زورشون اومد که حتی فقط به صورت زبونی تبریک بگن، آره امروز فهمیدم که ارزش اون دو تا ابله حتی اگه ....... خیلی بیشتر از منه که تا به حال بهش حتی یه بار نگفتم تو، قانون طبیعت همینه، هر چقدر که بیشتر احترام بذاری کمتر احترام می بینی، اگه منم مثل بقیه دخترا صبح تا شب تو خیابونا ول بودم و آخر شب سرش داد و فریاد میکردم الان جوابم این نبود، الان بهم نمی گفت که اینجا خونه منه و تو هر چه زودتر بری همه ما خوشحالتر میشیم، مامانم اگه اینا رو بهم نمی گفتی من خودم درکشون میکردم، اما نمیدونم چرا امروز باید همه این بلاها سرم بیاد.. همین امروز که فهمیدم امید همه زندگیش رو بهم دروغ گفته.. همین امروز که فهمیدم کاخ آرزوهام رو وسط یه مرداب ساختم.. همین امروز که فهمیدم کاخ پوشالی من توش هیچی نیست.. همین امروز که فهمیدم زندگی همش یعنی دروغ.. فهمیدم که دروغ گفتن برای امید ....... خدایا چرا همه بدبختیا برای منه.. اما دیگه راه برگشت ندارم... ای کاش نبودم.. آرزویی که این روزا خیلی بیشتر در حسرت برآورده شدنش رنج میبرم... ای کاش نباشم...

یه قصه گوی خسته

وقتی بابا نداری

نوشتنش رو تخته

چه سخته چه سخته

وای بابا ندارم

بابام چشماشو بسته

بابا چشماتو وا کن

ببین قلبم شکسته

........................

چرا این ترانه حس بدی بهم میده؟

شاید به این خاطر که داشتن پدری که هیچ وقت حسش نکردی خیلی بدتر از نداشتن پدریه که همیشه حسش می کنی.

بابا ای کاش میدونستی که امن ترین جای دنیا برای یه دختر، آغوش پدرشه..

بابا ای کاش میدونستی که تمام لحظات عمرم در حسرت داشتنت گذشت..

اومدم اینجا که خیلی بنویسم.. از تمام لحظاتی که زجر کشیدم.. از تمام شبهایی که گریه کردم.. از......

اما تمام اشتیاقم برای نوشتن به یک باره از بین رفت.. مثل تمام حس های دیگه، که همشون یک به یک در وجودم مردن...

هیچ حسی ندارم.

یه مُرده که دارن میذارنش تو قبر حداقل اشتیاق به بازگشت زندگی رو داره اما افسوس که من حتی این حس رو هم ندارم.

داشتم از دانشگاه بر می گشتم ، غرق در افکار خودم بودم که یه صدای بچه گونه خیلی ناز توجهم رو جلب کرد، اولش نفهمیدم که چی گفت اما بار دوم که حرفش رو با بغض تکرار کرد تازه فهمیدم که چی میخواد، با اون انگشت کوچیک و نازش به موزهایی که تو آبمیوه فروشی ردیف شده بودن اشاره میکرد و می گفت: "بابا من موز میخوام"... سخت بود دیدن عرق شرم پدری که از خجالت سرش رو جلوی پسر ۴-۵ سالش پایین گرفته بود و سعی میکرد دست پسرش رو بکشه تا از اون جا دور بشن... سخت تر از اون دیدن اشکهایی بود که رو گونه های اون پسر بچه می غلتیدن....

پنج شنبه ساعت ۵ بعدازظهر پاساژ قائم:

با مونا در حال قدم زدن تو پاساژ بودیم و داشتیم برای تولد مهدیه دنبال هدیه می گشتیم که دوباره صدای یه پسر بچه دقیقاْ هم سن و سال همون پسر دیروزیه توجهم رو جلب کرد.. اما این یکی صداش نه ناز بود نه اینکه بغض داشت، بلکه صدای یه بچه لوس و پر رو بود که می گفت "مامان من اسپایدر من میخوام". رفت تو مغازه و یه دقیقه بعد با یه اسپایدر من اومد بیرون... اسپایدر منی که با پولش می شد حداقل ۴۰ کیلو موز خرید.... 

مغزم قفل کرد.... تنها کاری که تونستم بکنم این بود که گوشیم رو خاموش کنم تا دیگه هیچ اثری از صداش یا اس ام اس هاش نبینم....

نمیدونم مهران پیش خودش چی تصور کرده؟؟؟ فکر کرده که من یه آدم ابله یا دیوونم که هر چی میگه گوش کنم؟!؟!؟!؟!؟!

من اگه به اندازه سوراخ جوراب پای یه مورچه کارگر زحمتکش شانس داشتم که الان اینجا نبودم :(

یادته پارسال همین موقع... ۲۰ دی ماه ۱۳۸۵

چقدر زود یک سال گذشت

یک سال گذشت که من تو رو ندیدم، من که فکر میکردم بی تو میمیرم  اما هنوزم دارم نفس می کشم

من که اگه یه روز باهات حرف نمیزدم دیوونه می شدم الان روزهاست که با هیچ کس حرف نزدم

تو این خونه همه نه تنها با همدیگه بلکه با خودشون هم قهرن... مامان با بابا حرف نمیزنه... فرزاد با فرزان قهره... منم که اصلاْ به حساب نمی یام... اصلاْ من رو یادشون رفته... یه وقتایی به وجود خودم هم شک می کنم... اصلاْ شاید من وجود خارجی ندارم و خودم فکر می کنم که هستم!!!! به هر حال الان دارم نفس می کشم.. هر چند اونها من رو از یاد بردن....

چقدر من پر توقعم.. پدر و مادرم من رو فراموش کردن اونوقت انتظار دارم که تو من رو به خاطر داشته باشی....

تو یادت رفته اما من که یادمه... منکه یادمه پارسال ۲۰ آذر روز چهارشنبه تو همون رستوران سنتی با هم نشستیم و نهار خوردیم.. منکه یادمه وقتی تو چشمات نگاه کردم و گفتم امید دیگه نمی بینمت.. خندیدی و گفتی بازم شروع کردی عروسک... چقدر بگم سه ماه میرم و برمیگردم... حالا مثلاْ اگه تو رو نادیده بگیرم که نمی تونم، مامانم که اینجا تنهاست، نمیتونم تنهاش بذارم و برم... برادرم بهم احتیاج داره... من اونقدر که تو فکر می کنی بی مسئولیت نیستم عزیزم.. یه عروسک دارم که تا تو چشماش نگاه می کنم گریه می کنه... آخه مگه من دلم می یاد این عروسک رو تنها بذارم و برم... یه دوره سه ماهست... بعد از تعطیلات نوروز پیشتم... اصلاْ همین جا با همدیگه یه قرار میزاریم.. برای تولدم که ۲۰ فروردین ِ صبح میریم کوه بعد برای نهار می یایم همین جا.... (ولی من میدونستم که اون دیدار آخرین دیدارمونه... تمام اون روز وقتی که تو چشماش نگاه می کردم اشک تو چشمام جمع میشد.. یه حسی بهم میگفت که این آخرین دیداره.... ) تا برسم یه موبایل می گیرم و به اولین کسی که شمارش رو میدم تویی... این رو بهت قول میدم... اصلاْ اگه من عاشق تو نبودم این روز آخری که این همه کار دارم از ساعت ۱۱ نمی اومدم پیشت، من ساعت ۱ شب پرواز دارم ، الان هم کلی کار داشتم... مامانم خودش رو کشت که امروز نهار برم خونه و آخرین نهار قبل از سفرم رو با اونا بخورم اما من بهش گفتم که کارای سفرم رو انجام ندادم و بعضی از کارام مونده... باور کن اگه بفهمه که من دوست دخترم رو به اون ترجیح دادم و امروز نهار رو با تو خوردم تا آخر عمرش من رو نمی بخشه.. مامانم رو که می شناسی.. پس دیگه انقدر این دم آخر اذیتم نکن.. بذار اونجا با یاد لبخندات شب ها بخوابم نه اینکه به یاد گریه هات بیفتم.. اگه تو اینجوری کنی یه دفعه دیدی خر شدم اصلاْ بی خیال این سفر و دوره و کوفت و زهر مار شدماااا.... میخوای نرم؟ با گریه گفتم : نه... این نه گفتن که فایده نداره.. دیگه گریه نکن.. به خدا غذا از گلوم پائین نمیره.. اصلاْ پاشو بریم... همه دارن نگاهمون می کنن.. هر کس ندونه فکر می کنه چه خبر شده...

هنوزم یادمه که ساعت ۱ بعد از ظهر رفتیم کوه و تا ساعت ۵ موندیم.. هنوزم اون کنج خلوت رو یادمه...هنوزم یادمه اون سرمای کوه که تو آغوش گرم تو از یاد بردم... هنوزم یادمه که بقلم کردی و گفتی که زود برمیگردی... هنوزم یادمه گرمای آغوشت رو..  هنوزم یادمه که وقتی آخرین بوسه رو ازم گرفتی گفتی که این بوسه عاشقانه ترین و گرمترین بوسه تو عمرت بوده.. هنوزم یادمه که گفتی که به غیر از من خیلی دوست دختر داشتی اما من معصومترینشون بودم... هنوزم یادمه که گفتی با من پاک ترین دوران عاشقیت رو تجربه کردی... هنوزم یادمه که گفتی من تو رو عاشق کردم.. هنوزم یادمه که گفتی ...........

من هنوزم همه چیز یادمه اما تو فراموش کردی.. فراموش کردی که به من قول دادی که بر میگردی.. فراموش کردی که من همیشه دوست داشتم.. فراموش کردی که اون سه ماهی که تنها بودی من روزی چند بار بهت زنگ میزدم... هنوزم یادمه که روزی سه تا ایمیل برات میزدم.. هنوزم یادمه که همه رو عاشقانه جواب میدادی... هنوزم یادمه که قبل از پروازت ، قبل از اینکه گوشیت رو خاموش کنی بهم زنگ زدی... هنوزم یادمه که وقتی مادرت ازت پرسید با کی داری صحبت می کنی، دیر شده بیا برو... گفتی مامان عروسکم داره گریه می کنه.. من چطور برم... هنوزم یادمه که مامانت گوشی رو ازت گرفت و گفت المیرا اذیت نکن بچه م رو.. من که مادرشم هیچی نمی گم که ناراحت نشه اونوقت تو یه ساعته که خون به دلش کردی.. براش بخند و بذار که با خیال راحت بره... هنوزم یادمه که به مامانت گفتی: مامان از الان برای عروسک من مادر شوهر بازی در نیار... خودش کم ناراحته تو هم نمک به زخمش بپاش... خوب تو دلت از سنگه و برام تنگ نمیشه اما این عروسک دلش از شیشه ست... هنوزم یادمه که هر کاری کردی که من رو بخندونی.. هنوزم یادمه که..........

امید خسته شدم... از یاد آوری این هم خاطرات خسته شدم.. زیر بار این خاطرات دارم له می شم... این خاطرات دارن نابودم می کنن... الان تنهام و بهت احتیاج دارم... پارسال همین روز با گریه از هم جدا شدیم و فاصله مون شد از ایران تا آلمان اما گرمای وجودت رو در کنار خودم حس میکردم... اما الان فاصلمون از تهران تا تهرانِ اما دیگه هیچی ازت حس نمی کنم جز یه مشت خاطره که ای کاش نبودن... ای کاش از اول هم نبودی... اگه قرار به رفتن بود چرا اومدی...

امید تمام دیشب با یاد آخرین نهار، آخرین آغوش، آخرین بوسه، آخرین نگاه، آخرین تماس، آخرین ..... به یادت تو و خاطراتت بیدار موندم اما ای کاش میدونستم که تو من رو حتی به اندازه یه خاطره یادت مونده یا نه... ای کاش میدونستم که حتی یک کلمه از حرفهایی رو که بهم زدی تو یادت مونده یا اینکه تو این شبای سرد همه اون حرفها رو داری تو گوش یکی دیگه زمزمه می کنی...

داشتم مثل یه بچه خوب بی سر و صدا تلویزیون نگاه میکردم که بابام روزنامه رو داد دستم و گفت صفحه حوادثش رو بخون... گفتم خوندم... گفت پس میدونی تو این مملکت خراب شده چی میگذره!!! پس الان دیگه میتونی درک کنی که چرا من اینهمه نسبت به تو و آیندت نگرانم (داشتم آتیش میگرفتم،آخه مگه من چه غلطی کردم که خودم هم خبر ندارم؟؟؟ من که الان بیشتر از یک ماهه که از خونه تکون نخوردم و صبح تا شب جلوی چشماشون بودم ... من این ترم حتی دانشگاه هم نرفتم که مدام جلوی چشماشون باشم... اما مثل اینکه این کارای من به ضررم تموم شده... اگه از همون اول مثل بقیه دخترا دیوونه بازی در می آوردم و داد و بیداد راه می انداختم اون وقت همه حق رو به من میدادن، اما الان با این کارام ، با ساکت نشستن و دفاع نکردن از حقم همه حق رو به اونها دادم... آره، همش تقصیر خودمه.. منم طوری رفتار کردم که اونها فکر کردن من مقصرم.. کلاْ من از اول عرضه نداشتم... خاک بر سر بی عرضه من....) گفتم: همون قدر که نگران آینده من هستید نگران آینده آقا پسراتون هم هستین... من که کاری نکردم الان یک ماهه حتی حق نفس کشیدن رو هم از من گرفتین و همه تماس ها و ارتباطات من رو کنترل می کنین، مگه من چه کار کردم که با من مثل یه دختر فاسد برخورد می کنید.. هر کی ندونه فکر می کنه که من با صد نفر ارتباط داشتم و چندین بار از خونه فرار کردم که حالا شما برای مهار من این رفتارها رو با من دارین... کجای دنیا دختراشون رو به خاطر یه خواستگاری ساده تو خونه حبس می کنن... من نمیدونم مهران به شما چی گفته اما شما چطور به حرفهایی اون اطمینان کردین و اونوقت حرفهای دخترتون رو که ۲۱ ساله جلوی چشماتونه رو قبول ندارین، البته معذرت میخوام یادم رفته بود که شما اصلاْ من رو به عنوان یه آدم قبول ندارین چه برسه به عنوان دختری که بخواین رو حرفش حساب کنید.. پس چرا به اون شازده پسرتون هیچی نگفتین... من رو که هیچ کار نکردم دارین محاکمه می کنید بدون دلیل و مدرک اونوقت میری برای اون شازده چند میلیون خرج می کنید که حکم شلاق و زندانش رو بخرین و به خاطرش به چندین نفر رو می ندازین و آخرش هم به فرزان خان چیزی نمی گین که نکنه آقا بهش بربخوره... تا کی میخوای این رفتاراتون رو ادامه بدین... مامانم فقط داشت نگاه می کرد... با بغض بهش گفتم: چرا ساکتی؟؟؟ چرا هیچی نمی گی؟؟؟ اگه به یکی از پسرات بگه که بالای چشموشون ابروئه خودت رو می کشی و کلی با بابا دعوا می کنی.. اونوقت بابا هر چی دلش میخواد به من میگه و هر تهمتی که میخواد میزنه و تو فقط نگاه می کنی... (دیگه طاقت نداشتم بمونم و این همه ظلم و تبعیض رو تماشا کنم ، اومدم اتاقم، به زندان همیشگیم و تا صبح گریه کردم و از خدا فقط یه سوال پرسیدم.. از خدا پرسیدم که چرا؟؟؟؟؟ خدایا چرا؟؟؟؟

۹ ساعت دیگه که به آسمون نگاه کردم تو آسمون نه نوری دیدم نه خورشیدی نه امیدی... آسمون داشت می بارید... آسمون رو که نگاه میکردم در انتهاش فقط ابرهای سیاهی میدیدم ، ابرهای سیاه با برف های دونه درشتی که داشتن می باریدن...

پ . ن : حالا دیدی که آسمون سرنوشت من اول و آخرش سیاهی محضه.. بدون هیچ نقطه روشنی که شب برام سیاهه و روز برام می باره

پتو رو از صورتم کنار زد و گفت: یادته وقتی بچه بودی همیشه وقتی که برف می اومد بدو بدو می اومدی پیشم و دستم رو می گرفتی و با زور من رو می آوردی کنار پنجره اتاقت تا با همدیگه بارش برف رو تماشا کنیم.. یادته چطوری و با چه ذوق و شوقی داد میزدی و می گفتی مامانی داره برف می باره، من آدم برفی می خوام .. یادته....

چی باید بهش می گفتم؟؟ چی داشتم که بگم؟؟

گفتم: مُرد اون المیرایی که با باریدن برف شاد می شد و با یه آدم برفی که براش درست میکردی انگار که دنیا رو داشت... مُرد اون المیرایی که تمام غصه هاش تو یه قطره اشک خلاصه میشد و تمام شادی هاش تو یه لبخند

گفت: مگه چی شده که دنیا اینهمه برات تیره و تار شده؟؟؟!!!! اینکه بابات میگه با مردی که ۱۳ سال ازت بزرگتره و قبلاْ ازدواج کرده ارتباط نداشته باشی بده؟ اینکه ما نگران آیندت هستیم بده؟ اینکه من و بابات خیر و صلاحت رو میخوایم بده؟ اینکه ......

(من و بابات !!!!! بابا!!! بابا!!!! این کلمه خیلی برام غریبه!!!! بابا؟؟؟ هر چی فکر می کنم هیچ تصویر ذهنی از بابا تو ذهنم نمی آد....)

(دوباره بحث های تکراریش رو شروع کرد..... دیگه خیلی وقته که وقتی می یان اتاقم و شروع به نصیحت میکنن گوشهام دیگه چیزی نمی شنون... حتی چشم هام هم دیگه اونا رو نمی بینه.... این روزا چشمام فقط اشک هام رو می بینن و گوش هام فقط صدای گریه هام رو می شنون... این روزا فقط به این فکر می کنم که چرا؟؟؟ چرا؟؟؟؟ چرا؟؟؟ چرا؟؟؟ چرا؟؟؟ چرا؟؟؟ چرا؟؟؟ چرا؟؟؟) 

(لبخند تلخی تحویلش دادم که از صد تا جواب بدتر بود، مگه مشکل من مهرانِ؟؟؟ مگه مهران داره آینده من رو خراب میکنه؟؟  مگه مهران من رو تو خونه زندانی کرده؟؟ مگه مهران یه ترم من رو از دانشگاه عقب انداخته؟؟؟ خودش و شوهرش الان ۲۱ ساله با دعواهایی که تمومی نداره تمام شب و روز من رو تیره کردن... مگه دیگه چیزی هم از من باقی مونده که مهران بخواد از بین ببردش؟؟؟؟؟...........................؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟)

گفتم: لطفاْ تنهام بذار

وقتی که مامان از اتاق بیرون رفت پرده رو کنار زدم و سعی کردم اون المیرایی رو که با بارش برف شاد میشد رو پیدا کنم اما نشد... اون المیرا سالهاست که مرده...

این بار با هر دونه برفی که تو بالکن اتاقم می نشست یه قطره اشک رو گونه هام می غلطید.

همیشه فکر میکردم که تو این دوره و زمونه مسخره ترین و خنده دارترین واژه "ازدواج اجباریه"

همیشه فکر میکردم که ازدواج اجباری برای خانواده های فقیر یا روستا نشینه که از سر فقر مجبور به ازدواج می شن

همیشه فکر میکردم که من هیچ وقت ازدواج نمی کنم مگر اینکه واقعاْ عاشق شده باشم

همیشه فکر میکردم که من با بقیه فرق دارم

اما

.

.

ابله بودم

نفهم بودم

دیوونه بودم

بچه بودم

خوش باور بودم

خیال پرداز بودم

آره، من یه ابله به تمام معنا بودم که فکر میکردم ازدواج اجباری یعنی اینکه پدر خانواده از سر فقر دخترش رو به طلبکارش بفروشه ، یا دختره برای اینکه یه نون خور از سر سفره باباش کم بشه راضی به ازدواج میشه

آره، بچه بودم روزایی که اون فیلمها رو میدیدم و به حال بازیگرش افسوس میخوردم

نفهم بودم اون روزایی که پا به پای قهرمان رمانم گریه میکردم

من برای اون دختر بیچاره تو قصه ها گریه نمی کردم ، من برای خودم گریه میکردم ، من به روزگار خودم گریه میکردم و افسوس میخوردم و خبر نداشتم، خبر نداشتم که یه روزی سرنوشت من از ده تا رمان هم بدتر میشه

نمیدونستم که یه وقتایی روزگار انقدر با آدم بد میشه که حاضر میشی تن به هر خفت و خواری بدی تا از خونه پدری خلاص بشی

نمیدونستم که دختر یکی یه دونه و لوس فامیل که همیشه منم منم میکرد، الان به خاطر فرار از نگاههای بابا و مامان که بهش به چشم یه مزاحم نگاه می کنن مجبور میشه به کسی جواب مثبت بده که نه تنها هیچ علاقه ای بهش نداره که حتی ازش متنفره..

نمیدونستم که یه روز بابا رو در روم میگه: تو چرا ازدواج نمی کنی که خیال همه ما راحت بشه؟ این بار چه بهانه ای میخوای بیاری؟ بالاخره که باید بری!!

نمیدونستم که یه روز مامان بدون اینکه از من بپرسه جواب مثبت میده!!

نمیدونستم که حق هیچ اعتراضی رو ندارم!!

نمیدونستم که سکوت و اشک به معنای خوشحالی بیش از حده!!

نمیدونستم که نه گفتن دلیل بر ناز و عشوست!!

.

.

آره، من خیلی از چیزا رو نمیدونستم اما الان به بدترین شکل دارم درکشون میکنم

می فهمم که یه وقتایی آدم مجبور میشه برای فرار از یه چاله به یه چاه پناه ببره

می فهمم که وقتی میگن آدما تنها به دنیا می یان و تنها زندگی میکنن و تنها میرن یعنی چی؟؟

آره، من این روزا معنی خیلی از چیزا رو دارم درک میفهمم

فهمیدم که تنهام

تنهاتر از اونی که فکر میکردم

فهمیدم که هیچ نقطه روشنی تو زندگیم نیست

فهمیدم که من حتی لیاقت مردن رو هم نداشتم

آره، مردن هم لیاقت میخواد که من ندارم

.

خدا نخواست که من برم

میخواد که من بمونم

بمونم که زجر بکشم

بمونم که هر روز ایمانم از روز قبل سست تر بشه

بمونم که در شرک و کفر کامل از دنیا برم

خدا هم با من قهر کرده

اصلاْ خدا از اول هم با من قهر بود

من نخواستم که بیام اما اومدم

حالا میخوام برم اما من رو نمیبره

من که تو بزرگترین وقایع زندگیم "تولد و مرگم" هیچ اختیاری نداشتم و ندارم پس چطور ابلهانه دنبال حق اختیار و انتخاب تو بقیه موارد می گردم؟

خدایا میخوای من رو برای چی بازخواست کنی؟

برای تمام لحظاتی که اشک ریختم؟

برای تمام لحظاتی که تنها بودم؟

برای تمام حق انتخابایی که ازم گرفتن؟

برای همه بی عدالتی هایی که در حقم شده؟

اصلاْ عدالت یعنی چی؟

عدالت که معنایی نداره

نه تو این دنیا

نه تو اون دنیا

پس چرا من حتی بهش فکر میکنم؟

خیلی سخته که تو گلوت یه بغض بزرگ باشه، بغضی که بهت اجازه حرف زدن نده، از ترس اینکه بغضت نترکه مجبور بشی ساعتها ساکت بشینی و سعی کنی لبخند بزنی، بغضی که حتی اجازه نفس کشیدن رو هم ازت بگیره

خیلی سخته که چشمات پر از اشک باشه اما نتونی بهشون اجازه جاری شدن بدی

خیلی سخته که تو خونه ای زندگی کنی که هیچ کس نخوادت

خیلی سخته که بابات مهربون بشه، چون به چشم یه مهمون چند ماهه بهت نگاه می کنه، مهمونی که هر چه زودتر بری بیشتر خوشحال می شن

خیلی سخته که خوشحالی حاصل از رفتنت رو تو چشمای مامان ببینی

خیلی سخته که تو اتاقی بخوابی که میدونی باید خیلی زود ازش دل بکنی

خیلی سخته که به گوشه گوشه اتاقی نگاه کنی که دیگه برای تو نیست

خیلی سخته که متعلق به هیچ جا نباشی

خیلی سخته که بیرونت کنن از خونه پدری!!

خونه پدری!!

هیچ وقت این کلمه برام معنا نداشت چون هیچ وقت پدر رو حس نکردم اما الان که می بینم دارن من رو ازش بیرون می کنن....

بغض

بغضی که همیشه هست

اشک

اشکهایی که تموم نمی شن

سکوت

یه سکوت مرگبار که در وجودم جاریه

تنهایی

المیرا و یه دنیا تنهایی

تاریکی

من و اعماق سیاهی این دنیای تاریک

.

.

.